4 Ekim 2011 Salı

Bulutlar yalan söyler mi?

Bak yine Sonbahar geldi. İkimizin mevsimi. Seni ilk düşlediğim mevsim. Sana dair hayalleri kızıla boyanmış ODTÜ kampüsünde kurduğum mevsim. Sahi neydi seni bu mevsimle özdeşleştiren? Sen kızıl saçlı oldun hep, kızıl renkli yaprakları olan çınar ağaçları sayesinde. Seninle bizim şahidimiz hep yağmur oldu, gökyüzünün sevinç gözyaşlarıydı bizim için dökülen. Çınar ağacından dökülmüş kızıl yaprakların üstünde uzanmış, bulutlara bakarak hayal ederdim başlarda seni.

Güneş yakıcıyken birden ortaya çıkıp gölgenle serinlik getiren oldun kimi zaman. Koca gökyüzünde senin varlığınla bunalmaktan kurtulduğum zamanlar oldu. Bakardım gökyüzündeki güneş ışınlarını engelleyen o buluta. Senin gibiydi işte. Sessiz, sakin bir şekilde orada duruyordu sadece ve varlığı ile huzur veriyordu bana. Pamuk gibiydi, dokunmaya kıyamayacağım bir şekilde dururdu oracıkta. Elimi uzatsam dokunup hissedecekmişim gibi gelirdi bana. Senin gibiydi işte, yakınımdaymış gibiydi ama ulaşılması o an için imkansızdı. Ulaşamayacağımı bilirdim, sadece seyretmek bütün sıkıntımı alır uzaklaştırırdı. Huzuru çoğu kez o bulutta buldum hep.

Toprak suya muhtaçken birden toplanıp toprağa, en büyük ihtiyacı suyu sunan bulutlar gibi oldun kimi zaman. Hayattan bunaldığımda, sebebini anlamadığım bir şekilde sıkıntılı olduğumda seni düşündüm hep. Kuru toprak suya hasretken, gökyüzünde bulutlar toplanır ya aniden, birden gök gürler, gök gürleyince toprak hasretin sona ereceğini bilir, ilk yağmur damlaları kuru toprakla buluşur, birbirine hasret iki ırak sevgili gibi, benim kuru toprağa dönüşmüş gönlümü ıslatan, sevdiğine kavuşturan sadece senin düşüncen oldu işte.

Küçükken birilerine kızdığımda, canım sıkıldığında ya da çok mutlu olduğumda kafamı kaldırır masmavi gökyüzüne bakardım hep. O masmavi gökyüzünde pamuk beyazı bulutlara bakardım uzun uzun. Gözlerimi kısardım. Değişik şekiller görürdüm. Gülen, ağlayan, somurtan suratlar görüp sevinirdim. Bak bugün kafamı kaldırdığımda yine mavi gökyüzünü süsleyen bulutlar var. Gözlerimi kısıyorum yine, elele tutuşan iki silüete takılıyor gözlerim. Hayal gücü ya, saçları dalgalanan kızıl saçlı bir kız ve yanında esmer bir çocuk görüyorum. Ne dersin kızıl saçlı kız, bulutlar da biz insanlar gibi yalan söyler mi?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder