15 Kasım 2011 Salı

Anılar: İz Bırakmadan Silmek

Benim bir defterim vardı, yaşadıklarımı yazdığım, kimi güzel anları, kimi de hatırlamak istemeyeceğim anları içeren yazılarla dolu olan. Geçen gün bakınırken yazdıklarıma gözüme bir yazı takıldı. Garip dörtlükler içeren, o anlık duygu yoğunluğuyla dolu bir yazı. Kurşun kalemle yazmışım yazıyı. Bir silgi aldım elime, silmeye çalıştım o sayfalara yazdıklarımı. Silgi işini iyi yapmıştı. O yazılar silinmişti, silip atmıştım işte duygularımı.

Aradan biraz zaman geçmişti. Bir arkadaşım karıştırıyordu defterimi, bana seslendi: “Bu sayfada silmeye çalıştığın bir yazı var. Bazı kısımları okunabiliyor ama. Misal şey yazmışsın, hayatı sihirleştirebilen bir insansın benim için, bir yerde ilham perimsin. İlham perisi demek”. Aldım defteri, koparttım sayfaları defterden attım bir kenara. Bir zamanlar silip de kurtuldum dediğim mısralar tekrar önümdeydi. Bu sefer kurtulmuştum onlardan.

Artık yurttan ayrılma vakti gelmişti. Eşyalarımı toparladım. Dolabımın en dibinde buruşuk iki sayfa vardı. Bir de beyaz bir sayfa vardı resim defterinden kopartılmış olan. Önce resim kağıdını ters çevirdim. Yüzü çizilmemiş olan bir kız silüeti. Yüzünü kendim doldurdum kafamda. Harika bir gülümseme ile bana bakıyordu artık resimdeki kız. Buruşmuş olan kağıtlardan birisini açtım yavaştan, resme döndüm. O bana gülümsemeye devam ederken, ben okumaya başladım zorlukla seçilen kelimeleri:

“Hayatı sihirleştirebilen bir insansın benim için, bir yerde ilham perimsin. Bir gülümsemen yeter imiş insanları mutlu etmeye, ben sana her bakışımda mutluyum ki.”

Son bir kez gülümseyiverdi bana resimdeki kız. Çakmağı çaktım, yaktım sayfaları. Elveda dedim, sonsuza dek. Bu sabah bir rüya gördüm. Hafif bir rüzgar esiyordu. Yine yaprakları kızarmış çınar ağacının altındaydın, el sallıyordun bana. Kırmızı saçların rüzgarın etkisiyle dalga dalgaydı. Yüzünde aynı gülümseme, elinde yanan bir çift kağıt ile bana bakıyordun.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder