17 Ağustos 2012 Cuma

Benim bitmeyen hikayelerim

Ne zaman, nasıl bir ruh haliyle yazdığımı hatırlamadığım bir cümlenin karalandığı, yırtılmaya yüz tutmuş bir kağıt parçası duruyor önümde. Üzerinde: "Bir hikayeyi, hikayenin baş kahramanını değiştirerek tekrar tekrar yazmak hikayenin gidişatını, sonunu değiştirmez, sadece karakter değişir." yazıyor.

Benim bitmeyen hikayelerim birikti yığınla. Yazmaktan ısrarla korktuğum hikayelerim... Benim öldüremediğim bir tarafım var, hayal dünyasında yaşayan. Tek bildiği sevdiği müzikler eşliğinde gözlerini kapatıp kendi yarattığı dünyasında yaşamak olan bir hayalperest tarafım... Her seferinde engel oldum ona, o yazdıkça aynı hikayeleri, ben yırttım onun yazdığı hikayeleri. O kapattıkça gözlerini hayal dünyasına dalmak için, ben açtım gözlerini. Ve o ısrarla her biten hikayeden sonra, aynı hikayeyi yeni bir kahramanla yazmaya çalıştı. Anlatamadım, aynı sona gittiğimizi, aynı acıları yaşayacağımızı, aynı çıkmaz sokaklarda yol alacağımızı...

Benim bitmeyen hikayelerimi bitirme zamanım geldi çattı. O yırtık sayfaları ateşe atma vaktidir artık. Ve benim bitecek bambaşka bir hikayeye başkahraman olmayı beklememin zamanı geldi. Ben yazan oldukça o hikayeleri, o hikayeler benim bitmeyen hikayelerim olarak kalacak sonsuza dek. Yırtıyorum şimdi yazdığım son hikayeyi. Hadi yazmaya başla sen benim konuk olacağım hikayeyi. Belki de yazıyorsundur kim bilir, ne ben farkındayımdır ne de sen. Ama izin verme hikayenin başkahramanı olanın gelip hikayenin yazarı olmasına. Hem senin hikayeni bitirir, hem de kendi yeni bitmeyen hikayesini yazar.

Hayaller güzeldir, hayatınızı sürekli, hayallerle yaşamadıkça. Hayaller umuttur, gerçeği unutmadıkça ve hayaller mutluluktur, imkansıza kapılmadıkça...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder